சீனாவின் இன ஒற்றுமை மற்றும் முன்னேற்றச் சட்டம்: வரலாற்றிலிருந்து எதிர்காலத்தை நோக்கிய புதிய பயணம்

எழுத்து : வாங் யிவே

சீனாவின் நவீன அரசியல் மற்றும் சமூக வளர்ச்சியில் “சீன தேசத்தின் மாபெரும் ஒற்றுமை” என்ற கருத்து நீண்டகாலமாக முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. அந்தக் கருத்தை சட்டரீதியான கட்டமைப்புக்குள் கொண்டு வரும் முக்கிய நடவடிக்கையாக, சீன மக்கள் குடியரசின் இன ஒற்றுமை மற்றும் முன்னேற்ற மேம்பாட்டுச் சட்டம் பார்க்கப்படுகிறது.

2026 மார்ச் மாதம் நடைபெற்ற 14ஆவது தேசிய மக்கள் பேரவையின் நான்காவது அமர்வில் இந்தச் சட்டம் பரிசீலிக்கப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டது. சீனாவின் தற்போதைய வளர்ச்சி, தேசிய ஒற்றுமை மற்றும் நவீனமயமாக்கல் முயற்சிகளைப் புரிந்துகொள்ள, இந்தச் சட்டத்தை ஒரு தனிப்பட்ட சட்டமாக மட்டுமன்றி, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளைக் கொண்ட சீன வரலாற்றின் பரந்த பின்னணியில் அணுக வேண்டியுள்ளது.

ஆயிரமாண்டுகளைக் கடந்த ஒற்றுமையின் கருத்து

சீன நாகரிகத்தின் தனித்துவமான அம்சங்களில் ஒன்றாக அதன் நீண்டகால அரசியல் மற்றும் கலாசாரத் தொடர்ச்சி குறிப்பிடப்படுகிறது. உலகின் பல பகுதிகளில் பேரரசுகள் உருவாகி பின்னர் சிதைந்த நிலையில், சீனாவில் “மாபெரும் ஒற்றுமை” (Great Unity – Dayitong) என்ற அரசியல் மற்றும் நாகரிகக் கருத்து பல்வேறு வரலாற்றுக் காலகட்டங்களைக் கடந்து தொடர்ந்ததாக சீன வரலாற்றுப் பார்வை வலியுறுத்துகிறது.

இந்தக் கருத்து வெறுமனே அரசியல் எல்லைகளின் ஒற்றுமையை மட்டும் குறிக்கவில்லை. பல்வேறு இனங்கள், மொழிகள், கலாசாரங்கள் மற்றும் பிராந்தியங்களை ஒரே தேசிய சமூகத்தின் அங்கங்களாக இணைக்கும் சிந்தனையாகவும் அது முன்வைக்கப்படுகிறது.

20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் சீன சிந்தனையாளர் லியாங் சிச்சாவ் (Liang Qichao) “சீன தேசம்” என்ற கருத்தை விரிவாக முன்வைத்தார். குறுகிய இன அடையாளங்களைத் தாண்டி, பல்வேறு சமூகங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு பரந்த தேசிய அடையாளத்தை உருவாக்கும் முயற்சியாக இது அமைந்தது.

போராட்டங்களிலிருந்து நவீன சீனா வரை

19ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 20ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரையிலான காலப்பகுதி சீன வரலாற்றில் பெரும் சவால்களின் காலமாக அமைந்தது. வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்புகள், போர்கள், அரசியல் குழப்பங்கள் மற்றும் பொருளாதார பின்னடைவுகள் சீன சமூகத்தில் ஆழமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தின.

1949ஆம் ஆண்டு சீன மக்கள் குடியரசு நிறுவப்பட்ட பின்னர், நாட்டின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு புதிய அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டதாக சீன வரலாற்றுப் பார்வை கூறுகிறது.

1984ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட பிராந்திய இன சுயாட்சிச் சட்டம், பல்வேறு இனக் குழுக்களுக்கிடையேயான உறவுகளை ஒழுங்குபடுத்துவதிலும் இன ஒற்றுமையை மேம்படுத்துவதிலும் முக்கிய பங்காற்றியது.

இதன் தொடர்ச்சியாக, புதிய இன ஒற்றுமை மற்றும் முன்னேற்ற மேம்பாட்டுச் சட்டம், தேசிய ஒற்றுமையை மேலும் வலுப்படுத்துவதற்கான சட்டரீதியான கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது.

பாரம்பரியமும் நவீனமயமாக்கலும்

சீனாவின் நவீனமயமாக்கல் என்பது மேற்கத்திய வளர்ச்சி மாதிரியை அப்படியே பின்பற்றுவது அல்ல என்ற கருத்தும் இந்த அணுகுமுறையில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

சீன ஜனாதிபதி ஷி ஜின்பிங் முன்வைத்த “இரண்டு ஒருங்கிணைப்புகள்” (Two Integrations) என்ற கருத்தில், மார்க்சியத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகளை சீனாவின் சிறந்த பாரம்பரிய கலாசாரத்துடன் ஒருங்கிணைப்பது வலியுறுத்தப்படுகிறது.

இதன் அடிப்படையில், நவீனமயமாக்கல் என்பது பாரம்பரியத்தை நிராகரிப்பது அல்ல; மாறாக, பாரம்பரியத்தின் பொருத்தமான அம்சங்களை நவீன சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றி வளர்ப்பதாகும்.

இதன் மூலம் நாடு, தேசம் மற்றும் அரச நிர்வாகம் ஆகியவை மக்களை மையமாகக் கொண்ட ஒருங்கிணைந்த கட்டமைப்பாக உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது.

அரசியலமைப்பிலிருந்து சட்டமாக

2018ஆம் ஆண்டு சீன அரசியலமைப்பில் “சீன தேசம்” என்ற கருத்து தெளிவாக இடம்பெற்றது. அனைத்து இனங்களுக்கும் இடையில் சமத்துவம், ஒற்றுமை, பரஸ்பர உதவி மற்றும் நல்லிணக்கம் ஆகிய உறவுகளைப் பாதுகாத்து வளர்ப்பது அரசியலமைப்பின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்றாக வலியுறுத்தப்பட்டது.

இந்த அரசியலமைப்புச் சிந்தனையின் தொடர்ச்சியாகவே இன ஒற்றுமை மற்றும் முன்னேற்ற மேம்பாட்டுச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

சீனக் கண்ணோட்டத்தில், நாட்டின் ஒற்றுமை என்பது வெறும் அரசியல் கோட்பாடு அல்ல. நாட்டின் பாதுகாப்பு, பொருளாதார முன்னேற்றம், சமூக ஸ்திரத்தன்மை மற்றும் எதிர்கால தேசிய வளர்ச்சி ஆகிய அனைத்திற்கும் அது அடித்தளமாகக் கருதப்படுகிறது.

“ஒற்றுமையுடன் முன்னேற்றம்”

இந்தச் சட்டத்தின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்று, பல்வேறு இனக் குழுக்களுக்கிடையில் ஒற்றுமையை வலுப்படுத்துவதுடன், அனைத்து பிராந்தியங்களும் ஒரே அளவில் வளர்ச்சியடைவதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதாகும்.

சீனாவின் மேற்கு மற்றும் மத்திய பிராந்தியங்களில் பொருளாதார வளர்ச்சியை அதிகரித்தல், வறுமையைக் குறைத்தல், கல்வி மற்றும் சுகாதார வாய்ப்புகளை மேம்படுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகளும் இந்தப் பரந்த வளர்ச்சி அணுகுமுறையுடன் இணைக்கப்படுகின்றன.

தனியாக வெற்றி பெறுவது மட்டுமல்ல; மற்றவர்களும் வெற்றி பெறுவதற்கு உதவுவது என்ற கருத்தும் இந்தச் சட்டத்தின் பரந்த நோக்கங்களில் ஒன்றாக முன்வைக்கப்படுகிறது.

இதன் மூலம் தேசிய ஒற்றுமை என்பது ஒரே மாதிரியான அடையாளத்தை திணிப்பதைக் காட்டிலும், பல்வேறு சமூகங்களின் முன்னேற்றத்தை ஒருங்கிணைத்து பொதுவான வளர்ச்சியை உருவாக்கும் முயற்சியாக விளக்கப்படுகிறது.

உள்நாட்டு ஒற்றுமையிலிருந்து உலகளாவிய ஒத்துழைப்புக்கு

இந்தச் சட்டத்தின் பார்வை சீனாவின் உள்நாட்டு இன உறவுகளுடன் மட்டும் முடிவடையவில்லை. சர்வதேச கலாசாரப் பரிமாற்றம் மற்றும் நாகரிகங்களுக்கு இடையேயான புரிந்துணர்வையும் அது வலியுறுத்துகிறது.

சட்டத்தின் 19ஆவது பிரிவு, சீன தேசத்தின் வரலாறு, கலாசாரம் மற்றும் சீன தேசத்தின் சமூகக் கருத்தாக்கத்தை சர்வதேச அளவில் விளக்குவதற்கும், மக்கள் மற்றும் கலாசார பரிமாற்றங்களை மேம்படுத்துவதற்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.

அதேவேளை, 34ஆவது பிரிவு இனப் பிராந்தியங்கள் தங்களது பொருளாதார மற்றும் பிராந்திய வளங்களைப் பயன்படுத்தி Belt and Road Initiative உள்ளிட்ட சர்வதேச ஒத்துழைப்புகளில் ஆழமாக இணைய வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

இதன் மூலம் சீனாவின் தேசிய ஒற்றுமை என்ற கருத்து உள்நாட்டு அரசியலுக்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்படாமல், சர்வதேச ஒத்துழைப்பு மற்றும் நாகரிகங்களுக்கு இடையேயான பரஸ்பர கற்றலுடனும் இணைக்கப்படுகிறது.

ஆயிரமாண்டுகளிலிருந்து எதிர்காலத்தை நோக்கி

உலகம் இன்று காலநிலை மாற்றம், பொருளாதார சமத்துவமின்மை, பிராந்திய மோதல்கள், கலாசாரப் பிளவுகள் மற்றும் புவிசார் அரசியல் போட்டிகள் போன்ற பல்வேறு சவால்களை எதிர்கொள்கிறது.

இத்தகைய சூழலில், ஒரு நாட்டின் நீண்டகால முன்னேற்றத்திற்கு சமூக ஒற்றுமையும் பொதுவான தேசிய அடையாளமும் எந்தளவுக்கு முக்கியம் என்ற விவாதம் மீண்டும் முன்னிலைக்கு வந்துள்ளது.

சீனாவின் இன ஒற்றுமை மற்றும் முன்னேற்ற மேம்பாட்டுச் சட்டம், அந்த நாட்டின் வரலாற்று அனுபவம், அரசியல் சிந்தனை மற்றும் நவீனமயமாக்கல் இலக்கு ஆகியவற்றை சட்டரீதியாக இணைக்கும் முயற்சியாகக் கருதப்படுகிறது.

பல இனங்கள், பல கலாசாரங்கள் மற்றும் பல்வேறு பிராந்தியங்களைக் கொண்ட ஒரு நாட்டில் ஒற்றுமை, கூட்டு முயற்சி, பொதுவான வளர்ச்சி மற்றும் பரஸ்பர செழிப்பு ஆகியவை தேசிய முன்னேற்றத்தின் அடித்தளங்களாக இருக்க முடியும் என்பதே இந்த அணுகுமுறையின் மையக் கருத்தாகும்.

இறுதியில், இந்தச் சட்டம் சீனாவின் உள்நாட்டு இன உறவுகளை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒரு சட்ட நடவடிக்கையாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதைக் கடந்து, சீனாவின் வரலாற்றிலிருந்து நவீனமயமாக்கலை நோக்கி நகரும் தேசிய பயணத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

“தனது வெற்றியை மட்டுமல்ல; மற்றவர்களின் வெற்றிக்கும் வழிவகுப்பது” என்ற கருத்தை முன்னிறுத்தும் இந்த அணுகுமுறை, தேசிய ஒற்றுமை, பொதுவான வளர்ச்சி மற்றும் சர்வதேச நாகரிகப் பரிமாற்றம் ஆகியவற்றை ஒரே பரந்த பார்வைக்குள் கொண்டு வர முயல்கிறது.

சீனாவின் பார்வையில், சீன தேசத்தின் மாபெரும் ஒற்றுமை என்பது கடந்த காலத்தின் நினைவுச்சின்னம் அல்ல; எதிர்கால நவீனமயமாக்கலுக்கான அடித்தளமாகும்.